BEN BUNLARI HAK EDECEK NE YAPTIM?


Keşke elimize bir iğne alsak ve insanlarda sevmediğimiz yanlış olduğunu düşündüğümüz kara balonları patlatsak. Buna kendimiz de dâhil. Çevremizde ki insanlarda bizim balonları patlatsa...

 ‘Kusurları örtmekte gece gibi ol’ demiş ya Mevlana. Bizde balonları patlatmada bir sinek, bir arı gibi olsak... Güzel olmaz mıydı? Etrafta sürekli bir balon sesi olurdu. Sonra aynılaşırdık. Hata yapmaktan korkar, belki adım dahi atamazdık. Sus pus mu olurduk acaba? Belki balon seslerinin kesilmesiyle, helak çalardı kapıyı… Hatasız kullar istemezdi yaratıcı.

O dahi evrene sahipken, hata isterken bizim bu tahammülsüzlüğümüz neden?

Tabiî ki insan kendi için her şeyin en hayırlı, en güzelini istemekle mükellef. Ama elindekine karşı bu memnuniyetsizlik neden?

Sosyal medyası olanlar (olmayan kaldı mı ki) daha iyi bilirler derttaş yeridir.Geneli dertli, vurucu dizeler paylaşır. Bu sıra dolunayın mı hareketiyle bilinmez insanlarda güvensizlik oluşmuş durumda. Herkes birilerinden şikâyetçi... ''Ben bunları hak edecek ne yaptım?'' havasında. Sadece benim çevrem yani takip ettiklerim mi böyle? dedim ve başka yerlere de bakındım. Hayır. Çoğunluk böyle. Bu ülkede  gencinden, yaşlısı;  ortaokul okuyanı,  üniversitede akademisyen olanı herkes haksızlığa uğramış. Aramış, sormuş ama birtanecik arayanı olmamış. Her tanıştığı menfaatçi çıkmış, arkasından konuşulmuş…

 Ve buruk bir dize bir şarkı bir cümle bulan kopyalayıp sayfasında paylaşıyor. Ortaokulda bir akrabamın paylaştığı şu cümle ile ondan yaşça büyük bir tanıdığın paylaşması üzerine aldım:

‘İnsanlar önemser gibi, arkanızda gibi, umursar gibi, var gibi hep gibi ama aslında hiç gibi.’

 Bende böyle şeyleri görünce hem beğeniyorum hem de bunun nedenini düşünüyorum. Hepimiz madem insanız birbirimizi anlamamız gerekmez mi? Biyoloji de canlılar sınıflanırken insanlar bir familya yani aile olarak alınır. Benzer ortamlar da yaşadıkları için uyumludurlar. Ancak bizler aynı gök kubbe altında, aynı havayı soluyarak düşman kesiliyoruz ya da kırgın kalıyoruz…

Sevgili okur buruk şarkıları görünce arkamızdan vuran insanlar mı gelmeli aklımıza? Bu hayatta herkes mi kötü? Şimdiye kadar tanıdığımız öyle oldu diye herkes mi küsmeli hayata? Ama ölmedik, yaşıyoruz!.

O zaman yaşarken bir bitkiden farklı olduğunu hmeli ve htirmeli insan. Alışkanlıklarımızı değiştirme vakti gelmiştir belki. Dünyada daha milyon tane insan olduğunu,  daha çok derdimizi dinleyecek arayıp soracak eş dostun bulunabileceğini çıkarmamalı akıldan. Daha kıpır kıpır umut dolu şarkılarla, dizelerle geçirmeliyiz belki günleri. En azından ay kendi yörüngesine girip bu kasvetli bulutları dağıtana kadar…

 Herkes kendi kötü kara bulutundan sorumlu. Bu kadar Sherlock Holmes kesilmeye gerek yok. İnsanız ve muhtacız birbirimize. Çekip gidebileceğimiz başka bir gezegen yok.

Küçük mavi bilye de büyük umutlarla yaşamak dileğiyle. Vesselam…

YAZIYI PAYLAŞ!

İlk Yorum Yazan Sen Ol!

YAZARIN SON 5 YAZISI
31Oca

SİZİ ANLAMIYORUM!

12Ara

NİHAYET!

08Ekm

Tüy

23Tem

MESAFE

19Haz